Najpiękniejsze parki narodowe na świecie wg CNN (poza USA)

W 30 naj­pięk­niej­szych par­ków na­ro­do­wych świa­ta, którą ze­sta­wi­ła ame­ry­kań­ska te­le­wi­zji CNN na 12. miej­scu zna­lazł się Ta­trzań­ski Park Na­ro­do­wy. Tatry wy­prze­dzi­ły w ran­kin­gu m.​in. park Kru­ge­ra w Afry­ce czy Ulu­ru-Ka­ta Tjuta w Au­stra­lii.
Jak podaje CNN na swojej stronie internetowej, w rankingu nie uwzględniono parków narodowych w USA. Oceniając parki brano pod uwagę m.in. walory przyrodnicze i krajobrazowe miejsc, bezpieczeństwo i gościnność lokalnych mieszkańców.
Park Narodowy Iguazu, Argentyna
W Parku Na­ro­do­wym Igu­azu ob­ję­te zo­sta­ły ochro­ną wil­got­ne lasy pod­zwrot­ni­ko­we wraz z wo­do­spa­dem Igau­cu. Sze­ro­kość wo­do­spa­du do­cho­dzi do 2700 me­trów, a jego wy­so­kość to 80 me­trów. Wo­do­spad sta­no­wi gra­ni­cę mię­dzy Ar­gen­ty­ną i Bra­zy­lią.

 
Los Glaciares, Argentyna
Na te­re­nie parku znaj­du­ją się trzy, więk­sze lo­dow­ce i dwa duże je­zio­ra po­lo­dow­co­we. Naj­łudż­sze Je­zio­ro Ar­gen­ti­no ma 160 km dłu­go­ści. W Los Gla­cia­res jest naj­więk­szy poza stre­fa­mi po­lar­ny­mi lą­do­lód na Ziemi, czyli Po­łu­dnio­wy Lą­do­lód Pa­ta­goń­ski.

 
Park Narodowy Nahuel Huapi, Argentyna
To naj­star­szy park Ar­gen­ty­ny. Ota­cza je­zio­ro Na­hu­el Huapi, u pod­nó­ża Andów. Można w nim po­dzi­wiać do­li­ny i je­zio­ra po­lo­dow­co­we. Park po­dzie­lo­ny jest na trzy stre­fy przy­rod­nicz­ne, naj­ni­żej znaj­du­je się step, na­stęp­nie są niż­sze par­tie gór i po­wy­żej 1600 m n.p.m. ośnie­żo­ne przez cały rok gór­skie szczy­ty.

 
Gandoca-Manzanillo, Kostaryka
Park Na­ro­do­wy Gan­do­ca-Man­za­nil­lo leży w po­łu­dnio­wo-wschod­niej czę­ści Ko­sta­ry­ki. Re­zer­wat po­ra­sta tro­pi­kal­ny las. U wy­brze­ży wyspy znaj­du­ją się roz­le­głe rafy ko­ra­lo­we.

 
Park Narodowy Tikal, Gwatemala
Park obej­mu­je ruiny mia­sta Majów. Praw­do­po­dob­nie kie­dyś znaj­do­wa­ła się tutaj sto­li­ca pań­stwa Majów. Była za­miesz­ka­na po­mię­dzy VI w. p.n.e. a X w. n.e. Ośro­dek skła­da się ze świą­tyń, pa­ła­ców i pu­blicz­nych pla­ców.

 
Park Narodowy Rapa Nui, Chile
Park Rapa Nui leży na Wy­spach Wiel­ka­noc­nych, na­le­żą­cych do Chile. Znaj­du­ją się tutaj słyn­ne ka­mien­ne głowy, wy­ko­na­ne z czar­ne­go tufu. Po­są­gi zo­sta­ły stwo­rzo­ne przez Po­li­ne­zyj­czy­ków, za­miesz­ku­ją­cych wyspę od XII do XVII wieku.

 
Park Narodowy Torres del Paine, Chile
Park znaj­du­je się w Pa­ta­go­nii w chile i obej­mu­je część łań­cu­cha gór­skie­go. Na te­re­nie parku znaj­du­ją się je­zio­ra i lo­dow­ce gór­skie. Nazwa Tor­res del Paine po­cho­dzi od trzech, ogrom­nych szczy­tów gór­skich, które są wi­docz­ne z da­le­ka. W re­zer­wa­tu żyje wiele ga­tun­ków pta­ków, m.​in. fla­min­gi i kon­do­ry. Park od­wie­dza śred­nio 150 ty­się­cy tu­ry­stów rocz­nie.

 
Park Narodowy Canaima, Wenezuela
Park skła­da się z wy­so­kie­go pła­sko­wy­żu w pół­noc­nej czę­ści Wy­ży­ny Gu­jań­skiej, ponad któ­rym wzno­szą się pła­skie góry sto­ło­we. Na jego te­re­nie znaj­du­je się wo­do­spad Salto Angel z naj­dłuż­szym swo­bod­nym spad­kiem wody na świe­cie.

 
Park Narodowy Galapagos, Ekwador
Park obej­mu­je wyspy Ga­la­pa­gos. Ar­chi­pe­lag skła­da się z 19 wysp i jest po­ło­żo­ny na Oce­anie Spo­koj­nym w od­le­gło­ści około 1000 km od Ame­ry­ki Po­łu­dnio­wej. Ga­la­pa­gos mają po­cho­dze­nie wul­ka­nicz­ne, a na ich wy­brze­żach żyją m.​in. pin­gwi­ny, al­ba­tro­sy i kor­mo­ra­ny. Od­osob­nie­nie geo­gra­ficz­ne spra­wi­ło, że w parku miesz­ka­ją le­gwa­ny lą­do­we i żół­wie ol­brzy­mie.

 
Cairngorms, Szkocja
To naj­więk­szy park w Wiel­kiej Bry­ta­nii. Leży w pół­noc­nej Szko­cji, w gó­rach Ca­irn­gorms. Są naj­wyż­szym pa­smem gór­skim na te­re­nie Wiel­kiej Bry­ta­nii, ich szczy­ty się­ga­ją ponad 1000 m n.p.m. Park cha­rak­te­ry­zu­je się ska­li­sty­mi wrzo­so­wi­ska­mi, które są wy­ni­kiem dzia­łal­no­ści rol­ni­czej i pa­ster­skiej.

 
Park Narodowy Göreme, Turcja
W do­li­nie Göreme i jej oto­cze­niu, po­ło­żo­nym wśród wi­do­wi­sko­we­go, wy­żło­bio­ne­go przez ero­zję kra­jo­bra­zu, znaj­du­ją się świą­ty­nie skal­ne, nie­za­stą­pio­ne świa­dec­twa sztu­ki bi­zan­tyj­skiej okre­su post-iko­no­kla­stycz­ne­go, jak rów­nież wy­drą­żo­ne w skale do­mo­stwa, wio­ski i pod­ziem­ne mia­sta, bę­dą­ce po­zo­sta­ło­ścia­mi tra­dy­cyj­ne­go osad­nic­twa ludz­kie­go, któ­re­go po­cząt­ki się­ga­ją IV w.

 
Tatrzański Park Narodowy, Polska
Ta­trzań­ski Park Na­ro­do­wy utwo­rzo­no w 1954 roku. Po­wierzch­nia TPN wy­no­si ponad 21 tys. hek­ta­rów. Około 70 proc. po­wierzch­ni TPN zaj­mu­ją lasy i za­ro­śla ko­so­drze­wi­ny, a po­zo­sta­łe 30 proc. to mu­ra­wy wy­so­ko­gór­skie, skały i wody. Park chro­ni je­dy­ny w Pol­sce frag­ment gór o wy­so­ko­gór­skim, al­pej­skim kra­jo­bra­zie.

 
Plitwickie Jeziora, Chorwacja
Park Na­ro­do­wy Pli­twic­kie Je­zio­ra po­sia­da 16 je­zior kra­so­wych, które są po­łą­czo­ne wo­do­spa­da­mi. Kom­pleks two­rzą dwa ze­spo­ły po­łą­czo­nych ka­ska­do­wo je­zior, tzw. Górne i Dolne Je­zio­ra. W wa­pien­nych ska­łach można zna­leźć ma­low­ni­cze ja­ski­nie i skal­ne ko­ry­ta­rze. Woda w Pli­twic­kich Je­zio­rach ma nie­zwy­kłą, tur­ku­so­wą barwę. Park zo­stał za­ło­żo­ny w 1949r. i jest jedną z naj­więk­szych atrak­cji Chor­wa­cji.

 
Park Narodowy Wodospadu Wiktorii, Zambia/Zimbabwe
Są to jedne z naj­bar­dziej wi­do­wi­sko­wych wo­do­spa­dów na świe­cie. Rzeka Za­mbe­zi, osią­ga­ją­ca w tym miej­scu prze­szło 2 km sze­ro­ko­ści, wpada z hu­kiem na serię ba­zal­to­wych pro­gów, po­wo­du­jąc tę­czo­wą mgieł­kę wodną wi­docz­ną z od­le­gło­ści prze­szło 20 km. Wo­do­spad zo­stał uzna­ny za jeden z sied­miu na­tu­ral­nych cudów swia­ta.

 
Park Narodowy Krugera, RPA
Park na­zwa­ny zo­stał na cześć swo­je­go za­ło­ży­cie­la, Paula Kru­ge­ra. Za­ło­żo­no go w 1989r. na po­wierzch­ni ponad 2 mi­lio­nów hek­ta­rów. Jest po­dzie­lo­ny na 14 stref kli­ma­tycz­nych. Jego głów­ny cel to ochro­na afry­kań­skich zwie­rząt. W re­zer­wa­cie miesz­ka­ją m.​in. ge­par­dy, zebry, stru­sie, lwy, no­so­roż­ce i lam­par­ty. Na te­re­nie parku dla zwie­dza­ją­cych or­ga­ni­zo­wa­ne jest sa­fa­ri.

 
Park Narodowy Namib-Naukluft, Namibia
Park w Na­mi­bii jest jed­nym z naj­więk­szych ob­sza­rów chro­nio­nych na świe­cie. Teren re­zer­wa­tu to pu­sty­nia Namib, która jest je­dy­ną piasz­czy­stą pu­sty­nią przy­brzeż­ną na świe­cie. Ob­szar obej­mu­je roz­le­głe wydmy, wy­róż­nia­ją­ce się wy­stę­po­wa­niem mgieł. To wła­śnie mgła jest głów­nym źró­dłem wody dla pu­sty­ni Namib.

 
Park Narodowy Mana Pools, Zimbabwe
Park Mana Pools to sze­ro­ka rów­ni­na za­le­wo­wa rzeki Za­mbe­zi. Nad jej brze­ga­mi i nad za­ba­gnio­ny­mi rów­ni­na­mi gó­ru­ją wy­so­kie skały. Ob­szar za­miesz­ku­ją licz­ne dzi­kie zwie­rzę­ta, w tym sło­nie, ba­wo­ły, lam­par­ty i ge­par­dy oraz zna­czą­ca po­pu­la­cja kro­ko­dy­li ni­lo­wych.

 
Park Narodowy Wodospadu Murchisona, Uganda
To naj­więk­szy Park Na­ro­do­wy w Ugan­dzie. Zo­stał utwo­rzo­ny w pół­noc­no-za­chod­niej czę­ści kraju, w oko­li­cach Je­zio­ra Al­ber­ta i ko­ry­ta Bia­łe­go Nilu. W parku znaj­du­je się Wo­do­spad Mur­chi­so­na o wy­so­ko­ści 43 me­trów. Żyją tutaj sło­nie, lwy i lam­par­ty. Re­zer­wat jest osto­ją no­so­roż­ca bia­łe­go.

 
Park Narodowy Halgurd Sakran, Irak
Park znaj­du­je się na te­re­nie irac­kie­go Kur­dy­sta­nu obej­mu­jąc te­re­ny bar­dzo zróż­ni­co­wa­ne kra­jo­bra­zo­wo. Góry Hal­gurd to naj­wyż­sze pasmo gór­skie w Iraku; szczyt Hal­gurd wzno­si się na 3607 m n.p.m. i przez cały rok po­kry­ty jest śnie­giem.

 
Park Narodowy Ein Avdat, Izrael
Ein Avdat to ka­nion na pu­sty­ni Negew w Izra­elu. We­dług badań ar­che­olo­gicz­nych ka­nion w prze­szło­ści był za­miesz­ki­wa­ny przez ka­to­lic­kich mni­chów. W parku znaj­du­je się zbior­nik wodny z lo­do­wa­tą wodą, który jest za­si­la­ny przez pod­ziem­ne stru­mie­nie.

 
Park Narodowy Zhangjiajie, Chiny
Cha­rak­te­ry­stycz­nym kra­jo­bra­zem dla chiń­skie­go parku są strze­li­ste skały z pia­skow­ca. Park leży w środ­ko­wej czę­ści Chin, w pro­win­cji Hunan. Zhan­gjia­jie był pierw­szym par­kiem le­śnym w kraju. Na drze­wach żyją ma­ka­ki, ga­tu­nek mał­pek. Nie­któ­re ro­dza­je drzew to żywe ska­mie­li­ny, które w nie­zmie­nio­nej for­mie rosną tutaj od ponad dwóch mi­lio­nów lat.

 
Park Narodowy Naejangsan, Korea Południowa
Park po­wstał wokół naj­wży­szej góry, Na­ejang­san (763 m n.p.m.). Jest szcze­gól­nie chęt­nie od­wie­dza­ny je­sie­nią, kiedy tu­ry­ści mogą po­dzi­wiać w nim ty­sią­ce ko­lo­ro­wych, spa­da­ją­cych liści. W parku są dwa wo­do­spa­dy i za­byt­ko­wa świą­ty­nia. Latem kwit­ną tutaj drzew­ka wiśni.

 
Park Narodowy Pagsanjan Gorge, Filipiny
W parku znaj­du­je się jeden z naj­bar­dziej zna­nych na Fi­li­pi­nach wo­do­spa­dów. Wo­do­spad Pag­san­jan sta­no­wi atrak­cję tu­ry­stycz­ną, można do niego do­trzeć ło­dzią lub z po­bli­skie­go mia­stecz­ka Ca­vin­ti. Ka­ska­dy wodne two­rzą na­tu­ral­ne ką­pie­li­sko. Park po­wstał w 1939r. i obej­mu­je po­wierzch­nię 152 hek­ta­rów.

 
Park Narodowy Minneriya, Sri Lanka
Park wy­ty­czo­no wokół sztucz­ne­go zbior­ni­ka wod­ne­go Min­ne­riya. W porze su­chej, od maja do wrze­śnia, re­zer­wat staje się miej­scem wę­drów­ki słoni. Przy zbior­ni­kach wod­nych gro­ma­dzą się ptaki, m.​in. kor­mo­ra­ny, cza­ple i pe­li­ka­ny.

 
Park Narodowy Sundarban, Indie
Re­gion Sun­dar­ban obej­mu­je ob­szar lą­do­wy i wodny w del­cie Gan­ge­su, o łącz­nej po­wierzch­ni 10 tys km2, któ­re­go prze­szło po­ło­wa znaj­du­je się w In­diach, a po­zo­sta­ła część w Ban­gla­de­szu. Wy­stę­pu­je tam naj­więk­sze na świe­cie sku­pi­sko lasów na­mo­rzy­no­wych. Park za­miesz­ku­je kilka rzad­kich lub za­gro­żo­nych ga­tun­ków, m. in. ty­gry­sy, ssaki wodne, ptaki i gady.

 
Park Narodowy Bannerghatta, Indie
Na jego te­re­nie znaj­du­je się re­zer­wat przy­rod­ni­czy, gdzie żyją m.​in. białe ty­gry­sy, lam­par­ty i sło­nie. W parku za­ło­żo­no cen­trum ra­tun­ko­we dla zwie­rząt.

 
Park Narodowy Bandhavgarh, Indie
W parku żyją głów­nie dzi­kie koty. Znaj­dzie­my w nim naj­więk­szą w In­diach po­pu­la­cję ty­gry­sów ben­gal­skich.

 
Park Narodowy Uluru-Kata Tjuta, Australia
Na te­re­nie parku, no­szą­ce­go nie­gdyś nazwę Parku Na­ro­do­we­go Uluru (Ayers Rock-Mont Olga), wy­stę­pu­ją wi­do­wi­sko­we for­ma­cje geo­lo­gicz­ne, gó­ru­ją­ce nad roz­le­głą rów­ni­ną piasz­czy­stą w środ­ko­wej Au­stra­lii. Ogrom­ny mo­no­lit Uluru oraz ko­pu­ły skal­ne Kata Tjuta na za­chód od Uluru na­le­żą do sys­te­mu tra­dy­cyj­nych wie­rzeń jed­nej z naj­star­szych spo­łecz­no­ści na świe­cie. Tra­dy­cyj­ni wła­ści­cie­le Ulu­ru-Ka­ta Tjuta na­le­żą do ple­mie­nia Abo­ry­ge­nów Anan­gu.

 
Góry Błękitne, Australia
Góry to część pasma Wiel­kich Gór Wo­do­dzia­ło­wych. Re­gion Gór Błę­kit­nych zaj­mu­je ob­szar 1,03 mln ha utwo­rzo­ny z wa­pien­nych pła­sko­wy­żów, wą­wo­zów i urwisk, po­ro­śnię­tych la­sa­mi eu­ka­lip­tu­so­wy­mi stre­fy umiar­ko­wa­nej. Wy­stę­pu­je tu aż 91 tak­so­nów eu­ka­lip­tu­sa. Re­gion od­zna­cza się także róż­no­rod­no­ścią struk­tu­ral­ną i eko­lo­gicz­ną eu­ka­lip­tu­sów oraz licz­ny­mi sie­dli­ska­mi. Spo­ty­ka się tam ro­śli­ny sta­no­wią­ce przy­kład róż­no­rod­no­ści bio­lo­gicz­nej Au­stra­lii: 10% jej flory na­czy­nio­wej i licz­ne rzad­kie lub za­gro­żo­ne ga­tun­ki, obej­mu­ją­ce ga­tun­ki en­de­micz­ne lub szcząt­ko­we, takie jak sosna Wol­le­mia (wol­le­mia no­bi­lis), które za­cho­wa­ły się je­dy­nie na ści­śle ogra­ni­czo­nych mi­kro­ob­sza­rach.

 
Park Narodowy Paparoa, Nowa Zelandia
Park Pa­pa­roa to przede wszyst­kim for­ma­cje kra­so­wych skał z wa­pie­nia. Na­zy­wa­ne są “Pa­na­ca­ke Rocks” czyli do­słow­nie “skały na­le­śni­ko­we”. Wśród nich jest wiele ja­skiń, kli­fów i pod­ziem­nych stru­mie­ni. Park Na­ro­do­wy znaj­du­je się na za­chod­nim wy­brze­żu no­wo­ze­landz­kiej Wyspy Po­łu­dnio­wej, a jego teren prze­cho­dzi od wy­brze­ża oce­anu, aż do pasma gór­skie­go Pa­pa­roa. W po­bli­żu brze­gu oce­anu można za­ob­ser­wo­wać kilka ga­tun­ków del­fi­nów.